Chart szkocki

Są to psy które należą do grupy chartów, zostały zaklasyfikowane do sekcji chartów szorstkowłosych. Potomkami chartów celtyckich jest najprawdopodobniej Deerhound. Inne źródła twierdzą iż wilczarz irlandzki oraz psy z rasy deerhound pochodzą od tego samego wspólnego praprzodka który był formą pośrednią.

Niektóre z zachowanych wzmianek o deerhoundzie są to opisy psów, które określane były jako "deirhounds" w "History of Scotland" a ta napisana była w 1528 roku przez Pitscottiea. Od tamtego czasu pojawiały się regularnie wzmianki o tej rasie psów, które wukorzystywane były do polowań na jelenie. Psy te były ulubieńcami przodowników klanowych w Szkocji, król Jakub VI dzisięć sztuk deerhoundów przekazał do Danii. Do upadku hodowli chartów szkockich na przełomie XVIII i XIX wieku, przyczyniły się: podział ziem z niektórych szlacheckich rodów, rozwój w dziedzinie udoskonalania broni, a także tej myśliwskiej, karczowanie lasów sukcesywne dla terenów pod pastwiska oraz przez na skutek działań wojennych rozbicie systemu klanowego i przegranie przez Szkotów bitwie pod Culloden Moor.

Bliskie wyginięcia stały się charty szkockie, jednak odratowane zostały między innymi promującemu je poecie - Walterowi Scottowi. Procesy hodowlane, które prowadzono aby uzyskać współczesnego deerhounda nie są do końca tak naprawdę znane, jednak sam Hans Raber mówi, dokonywano krzyżówke z mastifami, posokowcami kubańskimi oraz pirenejskimi psami na wilki. Do pierwszych hodowli wprowadzono także krew chartów rosyjskich oraz chartów macedońskich. Hodowlaną księgę deerhoundów otworzono w roku 1870, natomiast pierwszy wzorzec, który został zaakceptowany pochodzi z roku 1892.